Μορφολογικά Χαρακτηριστικά Κάνναβης
Η καλλιέργεια της κάνναβης μπορεί να γίνει με μειωμένη χρήση (αν και στην χώρα μας δεν υπάρχουν εγκεκριμένα ζιζανιοκτόνα) ή χωρίς χρήση ζιζανιοκτόνων, γιατί λόγω της γρήγορης και μεγάλης ανάπτυξης των φυτών, έχουν μεγάλη ανταγωνιστική ικανότητα έναντι των ζιζανίων (Struik, et al., 2000). Ενδείκνυται η χρήση της σε συστήματα αμειψισποράς, ενώ βελτιώνει την δομή των εδαφών που καλλιεργείται λόγω του ριζικού της συστήματος που φτάνει σε μεγάλο βάθος (Piotrowski and Carus, 2011). Σύμφωνα με τους Montford and Small, 1999, η καλλιέργεια της κάνναβης είτε για παραγωγή ινών είτε για παραγωγή σπόρων συμβάλλει θετικά στην αύξηση της βιοποικιλότητας.
Οι καλλιεργούμενες ποικιλίες κάνναβης είναι συνήθως μόνοικες, δηλαδή έχουν αρσενικά και θηλυκά άνθη στο ίδιο φυτό. Τα αρσενικά άνθη, που συνήθως είναι λίγα σε αριθμό, απελευθερώνουν την γύρη και μαραίνονται. Η γύρη που απελευθερώνει ένα αρσενικό φυτό έχει τη δυνατότητα να επικονιάσει ένα πολύ μεγάλο αριθμό φυτών, ενώ μπορεί να μεταφερθεί με τον αέρα σε πολύ μεγάλες αποστάσεις. Στις δίοικες ποικιλίες, τα αρσενικά φυτά μόλις ρίξουν την γύρη τους γηράσκουν και ολοκληρώνουν τον βιολογικό τους κύκλο ενώ τα θηλυκά άνθη παραμένουν ζωντανά και ωριμάζουν (Amaducci, et al., 2014). Η ταξιανθία των αρσενικών φυτών είναι βότρυς και τα άνθη είναι πράσινα χωρίς πέταλα, με πέντε σέπαλα και πέντε στήμονες. Οι θηλυκές ταξιανθίες είναι μασχαλιαίες πιο ογκώδεις, συμπαγείς και φυλλώδεις. Τα άνθη έχουν μονόχωρη ωοθήκη, ένα σέπαλο που περιβάλλει την ωοθήκη και δύο επιμήκη νηματοειδή στίγματα.
Ο σπόρος της κάνναβης είναι αχαίνιο, με δύο κοτυληδόνες. Έχει σχήμα ωοειδές, σχεδόν φακού, είναι χρώματος καστανοπράσινου έως γκρι, με μέγεθος που κυμαίνεται μεταξύ 1.5-4 mm (Clarke and Merlin, 2016).
Ο βιολογικός κύκλος ανάπτυξης της κάνναβης, σύμφωνα με τους Mediavilla et al, 1998, χωρίστηκε σε τέσσερα βασικά στάδια, της βλάστησης του σπόρου, της βλαστικής ανάπτυξης, της άνθησης και της γήρανσης. Οι σπόροι βλαστάνουν 3-7 μέρες μετά από την σπορά και το πρώτο ζευγάρι πραγματικών φύλλων είναι απλό ενώ τα υπόλοιπα είναι σύνθετα. Τα φύλλα της κάνναβης είναι έμμισχα, οδοντωτά, άνισα, επιμήκη με 3-11 φυλλάρια ανά φύλλο. Κατά την έναρξη σχηματισμού ταξιανθίας τα φύλλα από αντίθετα διατάσσονται πλέον σπειροειδώς.
Επιλογή ποικιλίας
Η σπορά των εκτάσεων που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή κάνναβης του είδους Cannabis sativa L., πρέπει να γίνεται αποκλειστικά με χρήση πιστοποιημένου σπόρου ποικιλιών των οποίων η περιεκτικότητα σε THC δεν υπερβαίνει το 0,2% και είναι εγγεγραμμένες στον Εθνικό ή στον Κοινοτικό Κατάλογο Ποικιλιών Γεωργικών Ειδών όπως αναφέρεται στον σύνδεσμο http://ec.europa.eu/food/plant/propagation/catalogues/database/public/index.cfm
Η βιομηχανική κάνναβη είναι πολύ ευαίσθητη στις περιβαλλοντικές συνθήκες όπως η διάρκεια ημέρας και η θερμοκρασία, για αυτό το λόγο η επιλογή της ποικιλίας εξαρτάται τις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και το τελικό προϊόν που θα παραχθεί. Ποικιλίες που προέρχονται από τις βόρειες χώρες της Ευρώπης, ανθίζουν πρωιμότερα όταν καλλιεργηθούν σε νοτιότερες πχ Μεσόγειος (Angelini et al., 2016) για αυτό το λόγο και στην νότια Ευρώπη προτιμούνται όψιμες ποικιλίες. Κύριοι στόχοι της βελτίωσης στην βιομηχανική κάνναβη έως πρόσφατα, ήταν κυρίως η δημιουργία πρώιμων, μόνοικων ποικιλιών με χαμηλή περιεκτικότητα σε THC και υψηλή απόδοση σε ίνες, χωρίς να παραβλέπεται η αντοχή σε εχθρούς και ασθένειες (Salentijn et al., 2015) αλλά τα τελευταία χρόνια υπάρχει έντονη στροφή σε ποικιλίες με αυξημένη περιεκτικότητα στο CBD (κανναβιδιόλη) και CBG (κανναβιγερόλη) που αποτελούν και το 50% του τζίρου των προϊόντων κάνναβης (Skoczinski et al., 2021).
Επιλογή και προετοιμασία αγρού
Η καλλιέργεια της βιομηχανικής κάνναβης είναι εξαιρετικά ευαίσθητη σε βαριά, κορεσμένα εδάφη με Ph<6,0 (Struik et al., 2014). Εφόσον γίνει εδαφολογική ανάλυση του αγρού και ισχύουν όσα απαιτούνται στην σχετική νομοθεσία, εφαρμόζονται οι συνήθεις καλλιεργητικές πρακτικές για την καλλιέργεια των ανοιξιάτικων φυτών. Ο αγρός θα πρέπει να οργωθεί και ψιλοχωματιστεί ώστε να εξασφαλιστεί η ομοιόμορφη βλάστηση του σπόρου.
Λίπανση
Η βιομηχανική κάνναβη, ως φυτό που αναπτύσσει μεγάλη βιομάζα σε σύντομο χρονικό διάστημα, έχει απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία τα οποία θα πρέπει να είναι άμεσα διαθέσιμα. Η πρόσληψη των θρεπτικών στοιχείων είναι πιο έντονη πριν και κατά την διάρκεια της ανθοφορίας.
Σε κανονικά εδάφη η συνήθης λίπανση είναι 80-100 κιλά αζώτου, 100 κιλά P2O5 και 150 κιλά Κ20 ανά εκτάριο (Piotrowski and Carus 2011) αλλά φυσικά πάντα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η εδαφολογική ανάλυση του αγροτεμαχίου.
Μειωμένη ποσότητα αζώτου διακόπτει την ανάπτυξη και επομένως μειώνονται οι αποδόσεις ενώ αυξημένη προσθήκη αζώτου οδηγεί σε έντονο ανταγωνισμό των φυτών για φως γεγονός που μειώνει τον αριθμό φυτών ανά τ.μ. και πάλι μειώνεται η απόδοση (Fike, 2016).
Ζιζανιοκτονία
Η πυκνή καλλιέργεια βιομηχανικής κάνναβης με αριθμό φυτών 200-250/τ.μ. ανταγωνίζεται επαρκώς τα ζιζάνια λόγω της γρήγορης ανάπτυξης, αλλά αν η σπορά γίνει αραιότερα εμφανίζεται σημαντικός αριθμός ζιζανίων, ανάλογα βέβαια και με τις προϋπάρχουσες καλλιέργειες (BCMAF, 1999). Έχει καταγραφεί ότι οι αγροί καλλιέργειας βιομηχανικής κάνναβης εμφανίζουν περισσότερα ζιζάνια όταν επικρατούν υψηλές θερμοκρασίες στο τέλος της άνοιξης (Jankauskiene et al., 2014).
Σύμφωνα με τα βιβλιογραφικά δεδομένα κατά τα πρώτα στάδια ανάπτυξης της η βιομηχανική κάνναβη δεν είναι ανθεκτική στα χρησιμοποιούμενα ζιζανιοκτόνα (Piotrowski and Carus, 2011) και σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία δεν υπάρχουν ζιζανιοκτόνα με σχετική έγκριση εφαρμογής τους στην βιομηχανική κάνναβη.
Σπορά
Η βιομηχανική κάνναβη είναι φυτό ετήσιο, ανοιξιάτικης σποράς και απαιτεί ελάχιστη διάρκεια ημερήσιου φωτισμού (minimum day length) περίπου 14 ώρες, ώστε να καθυστερήσει η άνθηση και βέλτιστες θερμοκρασίες 19-26 βαθμών (Hall et al., 2013). Στην Ελλάδα, ανάλογα με την περιοχή, τον σκοπό της καλλιέργειας και τις επικρατούσες συνθήκες κατά την εποχή της σποράς, η περίοδος σποράς κλιμακώνεται από τα μέσα Μαρτίου μέχρι τα μέσα Απριλίου. Αντίθετα, για τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης η σπορά φτάνει ως και τα μέσα Μαϊου (Cosentino et al., 2012).
Η πρώιμη σπορά παρουσιάζει πλεονεκτήματα, όπως είναι η μεγαλύτερη βλαστική ανάπτυξη των φυτών, με τις μέτριες θερμοκρασίες της άνοιξης και η καλύτερη εκμετάλλευση της υγρασίας του εδάφους (Desaslis et al., 2013, Lisson et al., 2000) αλλά εξαιρετικά πρώιμη ή όψιμη σπορά μειώνει την απόδοση και την ανάπτυξη του φυτού, κυρίως λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών, την ανεπαρκή ηλιακή ακτινοβολία και την μικρή διάρκεια ημέρας (van der Werf et al., 1996).
Η καλύτερη ημερομηνία σποράς είναι αυτή που επιτυγχάνει παράλληλα υψηλές αποδόσεις στελεχών και εξοικονόμηση εισροών. Σύμφωνα με τους Di Bari et al., 2004 , στα μεσογειακά κλίματα, αυτό εξασφαλίζεται με τις πρώιμες σπορές να γίνονται τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο για υψηλότερες αποδόσεις στελεχών μέσω της επιμήκυνσης της βλαστικής διάρκειας και ταυτόχρονα υπάρχει εξοικονόμηση νερού άρδευσης. Βέβαια, θα πρέπει να αποφεύγεται η πολύ πρώιμη σπορά για ποικιλίες που είναι ευαίσθητες στην φωτοπερίοδο, αφού οι ημέρες με μικρή διάρκεια φωτός (λιγότερο από 14 ώρες) μπορεί να οδηγήσουν σε πρόωρη άνθηση και σε μεγάλη μείωση της παραγωγής, όμως, σχεδόν το σύνολο των ποικιλιών που είναι εγγεγραμμένες στον Κοινοτικό Κατάλογο Ποικιλιών είναι ουδέτερες στην φωτοπερίοδο. Οι παραγωγοί θα πρέπει όταν επιλέγουν ποικιλία, εκτός των άλλων χαρακτηριστικών, να γνωρίζουν για το εάν πρόκειται για ποικιλία ευαίσθητη ή όχι στην φωτοπερίοδο.
Η πυκνότητα σποράς εξαρτάται από την ποικιλία, την εποχή σποράς, το έδαφος και τις καλλιεργητικές τεχνικές και φυσικά το τελικό παραγόμενο προϊόν (Stafecka et al., 2016). Συνήθως χρησιμοποιούνται 3 κιλά/στρ. και ο επιδιωκόμενος αριθμός φυτών στον αγρό είναι 100.000-150.000 φυτά ανά στρέμμα (Amaducci et al., 2014). Εφόσον όμως το τελικό προϊόν είναι η ταξιανθία και τα παραγόμενα κανναβινοειδή τότε η καλλιέργεια μπορεί να γίνει σε πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις μεταξύ των φυτών και με σημαντικά μικρότερο αριθμό φυτών (300-500 φυτά ανά στρέμμα). Σε αυτήν την περίπτωση συνήθως επιλέγονται δίοικες ποικιλίες έτσι ώστε να μπορούν να απομακρύνονται τα αρσενικά φυτά, αν και στο εμπόριο για ορισμένες ποικιλίες, υπάρχουν και οι θηλυκοποιημένοι σπόροι (παράγουν μόνο θηλυκά φυτά) αλλά με πολύ μεγαλύτερο κόστος αγοράς.
Άρδευση
Η βιομηχανική κάνναβη είναι φυτό απαιτητικό σε υγρασία και η άρδευση της καλλιέργειας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την απόδοση και ποιότητα της καλλιέργειας. Ο αριθμός των ποτισμάτων εξαρτάται από τις επικρατούσες συνθήκες της περιοχής καλλιέργειας αλλά η πιο κρίσιμη περίοδος είναι αυτή μεταξύ άνθησης και ωρίμανσης του σπόρου. Σ’ αυτή την φάση οι ανάγκες του φυτού αγγίζουν το 50% των συνολικών αναγκών του φυτού σε νερό. Σύμφωνα με τους Cosentino et al., 2013 στην Μεσόγειο, απαιτούνται 250mm για πρώιμες μόνοικες ποικιλίες ενώ για τις όψιμες δίοικες ποικιλίες η προτεινόμενη ποσότητα άρδευσης είναι 450mm.
Η καλλιέργεια, σύμφωνα με τους Bocsa and Karus (1998), απαιτεί 500-700mm διαθέσιμης υγρασίας για την βέλτιστη απόδοση, εκ των οποίων τα 250-300mm να είναι διαθέσιμα κατά το βλαστικό στάδιο ανάπτυξης.
Άνθηση
Η ημερομηνία άνθησης εξαρτάται από την ποικιλία (μικρού ή μεγάλου βιολογικού κύκλου) και την εποχή σποράς. Στα δίοικα φυτά η αρσενική ταξιανθία είναι αραιή και εμφανίζεται πιο νωρίς από τις θηλυκές, ενώ η θηλυκή ταξιανθία είναι πιο ογκώδης, συμπαγής και φυλλώδης και παράγει τα κανναβινοειδή. Κατά την άνθηση της θηλυκής ταξιανθίας οι στύλοι των θηλυκών ανθέων επιμηκύνονται και βγαίνουν περί τα 2 mm έξω από τον κολεό (Struik et al., 2000).
Πρώιμη άνθηση μπορεί να μειώσει την απόδοση γιατί όταν αρχίζει η άνθηση μειώνεται η βλαστική ανάπτυξη και σταματάει η αύξηση του ύψους (Cosentino et al., 2012). Όταν οι καλλιέργειες είναι υγιείς χωρίς συνθήκες μειωμένων εισροών, τότε η παραγωγή βιομάζας σχετίζεται άμεσα με το φως που λαμβάνουν (Garcia-Tejero et al., 2014).
Συγκομιδή
Η συγκομιδή για παραγωγή ίνας ξεκινάει περίπου 100 ημέρες μετά την σπορά, με την κοπή των στελεχών. Σε περίπτωση που η καλλιέργεια γίνεται για την παραγωγή σπόρου, η συγκομιδή πραγματοποιείται έως και 150 ημέρες μετά την σπορά, όταν έχει ωριμάσει περισσότερο από το 60% των σπόρων.
Τα τελευταία χρόνια λόγω του ενδιαφέροντος των καλλιεργητών για τη συγκομιδή κυρίως των ταξιανθιών του φυτού, έχουν αναπτυχθεί μηχανήματα που συγκομίζουν σε 2 στάδια. Αρχικά κόβεται προσεκτικά το πάνω μέρος του φυτού περίπου 30 εκ., και στη συνέχεια τα στελέχη. Ο ίδιος εξοπλισμός μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την κοπή της ταξιανθίας για σπόρο (Gusovius et al., 2016). Υψηλότερη ποιότητα ίνας επιτυγχάνεται όταν η συγκομιδή γίνει στην άνθηση αλλά σήμερα η προσπάθεια των γενετιστών στρέφεται σε γονότυπους που προσαρμόζονται στην μηχανική συγκομιδή και συνδυάζουν υψηλή ποιότητα ινών και αυξημένη ποσότητα σπόρου ώστε να εξασφαλιστεί επιπλέον εισόδημα για τους παραγωγούς (Amaducci et al., 2014).
Χρήσεις
Η καλλιέργεια της κάνναβης αποβλέπει κυρίως στις τρεις παρακάτω ομάδες προϊόντων (Salentijn et al., 2015), ενώ συγχρόνως τα τελευταία χρόνια προωθείται και η καλλιέργειά της ως ενεργειακό φυτό λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε κυτταρίνη (Cosentino et al., 2013) :
- Τα στελέχη για τις ίνες
- Οι σπόροι ως τρόφιμο ή για την παραγωγή ελαίου
- Οι ταξιανθίες για την περιεκτικότητά τους σε κανναβινοειδή
Μετά την συγκομιδή, και με σκοπό να διευκολυνθεί η απομάκρυνση της ίνας από την εντεριώνη του βλαστού θα πρέπει να διασπαστεί η πηκτίνη, η ουσία που συγκολλάει την ίνα και την εντεριώνη του βλαστού. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται ‘retting’ και πραγματοποιείται είτε στο χωράφι (dew retting) από τους μικροοργανισμούς που υπάρχουν φυσικά στο έδαφος ή τα ίδια τα φυτά, είτε με εμβάπτιση στο νερό (water retting) ή με την χρήση χημικών, ενζύμων και ατμού. Σύμφωνα με τους Mussig and Martens, 2003, ο τρόπος διαβροχής επηρεάζει τόσο τις ιδιότητες των παραγόμενων ινών αλλά και ολόκληρη την αλυσίδα του προϊόντος προσδίδοντάς του την τελική αξία χρήσης.
Μετά την διαβροχή ο διαχωρισμός ινών από την εντεριώνη ονομάζεται decortication και γίνεται συνήθως μηχανικά με κυλίνδρους ή σφυριά που αποχωρίζουν τις ίνες από το εσωτερικό του βλαστού. Οι ίνες στην συνέχεια θα πρέπει να καθαριστούν από ξένες ύλες και η κλώση τους γίνονται συνήθως από τα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται για το λινάρι.
Οι παραγόμενες ίνες (28%) χρησιμοποιούνται για την κατασκευή σπάγκων, σχοινιών, δικτύων, υφασμάτων για σάκους, για πανιά ιστιοφόρων και για το «κανναβάτσο». Οι ίνες ανώτερης ποιότητας προωθούνται στην υφαντουργία, ενώ μεγάλο μέρος των υπόλοιπων ινών χρησιμοποιούνται από την χαρτοβιομηχανία για την παραγωγή χαρτιού ειδικής ποιότητας. Από κοντές και σπασμένες, κατώτερης ποιότητας ίνες αποτελείται το «καννάβι» των υδραυλικών, που χρησιμοποιείται για την σύνδεση σωλήνων άρδευσης. Οι ίνες της καννάβεως χρησιμοποιούνται ακόμα για την κατασκευή χαρτιού, υλικών μόνωσης και υλικών οικοδομών ενώ η εντεριώνη χρησιμοποιείται ως στρωμνή των ζώων. Κατασκευές από ίνες κάνναβης χρησιμοποιούνται στην αυτοκινητοβιομηχανία, ως μονωτικό και στεγανωτικό επίστρωμα των αυτοκινήτων (Shahzad, 2011).
Οι σπόροι της κάνναβης περιέχουν 25-35% λάδι, 20-25% πρωτεϊνη, 20-30% υδατάνθρακες, από τους οποίους 10-15% διαιτητικές ίνες, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία. Το λάδι της κάνναβης έχει περισσότερο από 80% περιεκτικότητα σε πολυακόρεστα και ιδιαίτερα σε λινολεϊκό οξύ.
Η χρήση των προϊόντων κάνναβης στη διατροφή ζώων είτε ως αλεύρι, είτε ως εκχύλισμα δεν γίνεται ποτέ αποκλειστικά, αλλά συνήθως σε ποσοστό <15% του σιτηρεσίου.
Οι ταξιανθίες κάνναβης παράγουν ένα μίγμα αρωματικών συστατικών, κυρίως τερπένια και περισσοτέρων από 100 κανναβινοειδών (Sikora et al., 2011, Clark, 2016).
Το ιδιαίτερο άρωμα της κάνναβης οφείλεται στα πτητικά τερπένια των αιθέριων ελαίων από τα οποία τα μονοτερπένια αποτελούν το 47,9 με 92,1% και τα σεσκιτερπένια το 5,2 με 48,6%. Τα τερπένια επίσης έχουν βιολογικές, βιοχημικές επιδράσεις και έρευνες έδειξαν ότι κάποια τερπενοειδή έχουν καταπραϋντικές δράσεις και βοηθούν και σε μολύνσεις (Fike, 2016).
Μελέτες γίνονται επίσης, για την χρήση των εκχυλισμάτων κάνναβης ως βιολογικά εντομοκτόνα για τους νηματώδεις, μύκητες, έντομα και πιθανώς στα ζιζάνια (Amaducci et al., 2014) ενώ σύμφωνα με τον ΕΙΗΑ, 2018 τα φρέσκα φύλλα μπορούν να καταναλωθούν ωμά σε σαλάτες ή για την παρασκευή χυμών επειδή είναι πλούσια σε ίνες, φλαβονοειδή, αμινοξέα, πολυφαινόλες, αιθέρια έλαια και ιχνοστοιχεία.
Νομοθεσία
ΚΥΑ αριθμ. 982/88573(ΦΕΚ Β’1444/24.04.2019): «Καθορισμός των αναγκαίων συμπληρωματικών μέτρων για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) αριθμ. 1307/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και των Κανονισμών (ΕΕ) αριθμ. 809/2014 και 639/2014 της Επιτροπής, σχετικά με τους όρους και τις προϋποθέσεις καλλιέργειας των ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis sativa L με περιεκτικότητα σε τετραϋδροκανναβινόλη μέχρι 0,2%, για την χορήγηση της βασικής ενίσχυσης».
ΚΥΑ αριθμ. 981/88525(ΦΕΚ Β’1445/24.04.2019): Όροι και προϋποθέσεις για την καλλιέργεια ποικιλιών κάνναβης εκτός κοινοτικού καταλόγου του είδους Cannabis sativa L»
ΚΥΑ αριθμ. 1750/39224(ΦΕΚ Β’929/06.04.2016): Καθορισμός των αναγκαίων συμπληρωματικών μέτρων για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) αριθμ. 1307/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και των Κανονισμών (ΕΕ) αριθμ. 809/2014 και 639/2014 της Επιτροπής, σχετικά με τους όρους και τις προϋποθέσεις καλλιέργειας των ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis sativa L με περιεκτικότητα σε τετραϋδροκανναβινόλη μέχρι 0,2%, για την χορήγηση της βασικής ενίσχυσης»
ΚΥΑ αριθμ. 1433/84905(ΦΕΚ Β’ 2392/21.06.2018): Τροποποίηση της υπ’ αριθμ. 1750/39224/31-3-2016 ΚΥΑ Καθορισμός των αναγκαίων συμπληρωματικών μέτρων για την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) αριθμ. 1307/2013 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (ΕΕ 347 της 20.12.2013 , σ.608) και των Κανονισμών (ΕΕ) αριθμ. 809/2014 (ΕΕ 227 της 31.7.2014, σ.69) και 639/2014 (ΕΕ 181 της 20.6.2014, σ.1) της Επιτροπής σχετικά με τους όρους και τις προϋποθέσεις καλλιέργειας των ποικιλιών κάνναβης του είδους Cannabis sativa L με περιεκτικότητα σε τετραϋδροκανναβινόλη έως 0,2%, με την χορήγηση της βασικής ενίσχυσης».